'IT Voodoo?' en 'A Room With A View'
Ben al weer 4 dagen in Tanazania en het bevalt. Ik vloog op de eerste verjaardag van mijn vader, na zijn overlijden, met een KLM dagvlucht naar Dar es Salaam. In de avond relax opgepikt door de hotel taxi en 30min later was ik mijn appartement. Voor het eerst een eigen zitkamer met open keuken en een aparte slaapkamer heb terwijl ik voor Hivos op pad ben. En dat bevalt beter dan een 5 sterren hotel zoals de Mark in Bangalore. Moet wel direct toegeven het nogal prijzig is, maar men weet wel raad met die ontwikkelingswerkers hier. Maar daarover meer.
De eerste werkdag was er weer eentje om in te lijsten. Op kantoor, gebracht door Marjan de TMF dircteur, aangekomen zie ik dat alle pc's zijn geplaatst en volledig aangesloten..wauw! Het zal toch niet voor een keer voor zijn dat ik enkel een verhuisde server moet aansluiten en een nieuwe moet inrichten volgens een zeer vertrouwde en in Nederland uitgebreid geteste methode. Op naar de server ruimte. Een prima ruimte, redelijk ruim, logische indeling maar desondanks de moed zakte mij in de schoenen. Niets was af. Geen elektriciteit, geen internet connectie link, geen patch kast met netwerk apparatuur, geen werkende telefoon-centrale, helemaal niets. Marjan en ik werden er stil van. O ja, de nieuwe server is er ook nog niet.
Marjan begint te bellen, met David (de Managing Director van Twaweza), en daarna met het elektro-installatie bedrijf, de internet provider en de netwerk-installateur. Een uurtje later komen vrijwel tegelijk de mensen van de desbetreffende bedrijven opdagen en ik tel in totaal 8 man. Welke allen aan de slag willen in de server ruimte van 170 bij 350 cm. De eerste die aan de beurt mag, is verantwoordelijk (bleek later) voor de kritieke pad activiteit aanleggen wandcontactdozen. Omdat dit nog niet af was konden de andere activiteiten niet worden uitgevoerd.
Daarna gingen 4 mensen per direct aan de slag met de internet link en het computer en telefoonnetwerk. Ze liepen elkaar vreselijk in de weg maar ik zag in 4 uur een wonder geschieden. Vergeet alle Afrika stigmatisering maar. Ik heb nog nooit zo'n vakmanschap gepaard zien gaan met een efficiëntie en handelingssnelheid. Om 15:00 was in de basis alles af. Bijna vergeten, de server was door David langs gebracht en de voor de prijs onmogelijke specificaties bleken toch te kloppen. Wat kan er nog mis gaan? De basis installatie van de nieuwe server voerde ik in een record tijd van 20min uit. Uitstekende dag al met al.
'S-avonds Marjan gebeld om te vragen waar je goed Indiaas kan eten in de stad. Bleek goed getimed, wat ze ging met haar Partner en een vriendin eten in een, je raad het al, Indiaas restaurant. De zg. Badminton Restaurant bleek een leuke plek, een volledig afgesloten plein met een Badminton zaal er naast en een groot scherm met een live Cricket wedstrijd tussen Engeland en Zuid Afrika. Het lekkerste eten werd afgewisseld met gejuich om iets leuks in de wedstrijd en op de achtergrond het sportieve gepingel van iets te zware mannen met netjes aan stokjes achter glas.
Op de terugweg naar het appartement werd ieder billboard gekeurd en gewogen en dat is zwaar werk wat ik staan hier werkelijk veel te veel van die kolossale reclame objecten over lang de weg in de stad. Wat bleek Marjan haar partner is conceptueel verantwoordelijk voor een groot deel van deze horizon vervuiling. En ik maar denken dat Marjan voor TMF naar Dar es Salaam is verhuisd...
Dag twee, een baal dag. Ik kwam maar niet op gang. Alles zat tegen. De internet router bleek een befaamde Cisco 800 die ik nog kende van lang geleden. Fantastisch goede apparaten maar wel zo veelzijdig, complex en eigenzinnig. Het koste me een paar uur vingeroefeningen om weer het 'mind over matter' gevoel te hebben dat vereist is hier. Daarna dacht ik twee dingen tegelijk te kunnen doen, maar het eenvoudige klusje van VM's (lees: Virtuele Machine Entiteiten) liep keer op keer volledig willekeurig vast. Nog nooit gezien. Uiteindelijk na veel gevloek, gevolgd door bezinning vond ik de oorzaak. Een netwerkprinter bleek het zelfde netwerk adres te gebruiken als de server en iedere keer als iemand een printje maakte liep mijn restore proces vast. Handig.
Maar daarna kwam er een ander probleem naar voren. Een netwerk probleem en die had ik eerder op de dag nog niet gezien. De switch op mijn werktafel knipperde veel te frequent. Voor mij een indicatie dat er een apparaat aangesloten op het netwerk niet goed functioneert of een lus in het netwerk zelf. Op naar de server ruimte. Daar troef ik twee jongens aan die alle netwerk kabels niet al geplaatst waren te fatsoeneren. Hierbij haalde zij veel kabels die in de knoop zaten los en herplaatste deze. Toen ik ze vertelde van het netwerkprobleem hadden ze geen idee wat de reden kon zijn.
Ze zagen ook wel dat het frequent knipperen niet goed kon zijn. In zo'n situatie ga ik pragmatisch van start en ga dan alle netwerk kabels 1 voor 1 los halen om te kijken of het frequent knipperen van de netwerk switch ophoud. Een aardige klus want er waren minstens 30 aansluitpunten. De eerste die volledig willekeurig pak is gelijk raak. Het knipperen hield op en verder onderzoek liet zien dat deze kabel met beide kanten op de zelfde switch was geplaatst, een foutje van 1 van de techneuten. Maar wel kan 1 op 30 dat ik hem gelijk goed had. De blik waarmee ze me aankeken deed vermoeden dat ze vonden dat dit IT Voodoo was. Hoe kon ik in zonder te missen in keer de goede kabel pakken. Leuk moment.
Aan het einde van de dag voelde ik mij dapper. Ik ging in de stad eten en de straat waar ik de avond ervoor was geweest zou mijn vertrekpunt worden want er waren daar vele goede andere opties en Marjan had mij verteld dat de straat 'Temple Street' werd genoemd omdat alle Hindu tempels er aanlagen. Kan niet moeilijk zijn, toch? Nadat ik mijn weekeinde avontuur naar Zanzibar deels had geregeld door een hotel te reserveren (ferry ticket had ik nog niet) ging ik op zoek naar een taxi buiten. Dat was een eitje, ie stond er al. De prijs die die vroeg was te duur maar hij wist waar ik heen wilde.
De sukkel had helaas geen idee waar hij heen moest en reed op de bluf lukraak de stad in. Toen ik een kruispunt herkende waar we naar links moesten en hij rechtdoor ging wist ik genoeg. Heb nog geprobeerd de missie zelf tot een goed einde te brengen maar de kerel luisterde slecht, vroeg ronduit domme vragen aan passanten die werden aangeklampt en ik telde uiteindelijk minstens tien meer dan goedwillende gezichten gebogen door het autoraam. De chauffeur bleek onbestuurbaar want ik had minstens 3 keer iemand gesproken die precies wist waar de 'Temple Street' was en het restaurant. Uiteindelijk de taxi terug laten keren naar het hotel, ik voelde me nog steeds erg dapper maar dood moei van het gedraai en het uiteindelijke gestotter van de chauffeur.
Zaterdag morgen zeer vroeg (5:20) opgestaan om tijdig een Ferry kaartje naar Zanzibar te bemachtigen. Stelde me in op een ware verbale veldslag tegen alle opportunisten die mentaal gehakt van wilde gaan maken om mij een kaartje aan te smeren waarop zij provisie zouden innen. Maar ik had geluk, de taxi chauffeur die klokslag de afgesproken 6:00 de parkeerplaats van het appartementencomplex opdraaide bleek een engel. Hij nam me mee naar een onvindbare plek waar een man op en stoeltje in de hoek de officiële kaartjes verkocht tegen de officiële prijs. Heb als dank de chauffeur getipt en met hem afgesproken om mij op te pikken op Zondag als ik terug komt. Als hij dan weer op tijd verschijnt wil ik op zeker zijn mobiele nummer. Voor als ik me minder dapper voel zal ik maar zeggen.
Aangekomen op Zanzibar heb ik mij meer dan uitstekend vermaakt en vond ik in de Abuso Inn een prachtige zeer schone kamer met een 'Room With A View' over Zee. De rest van de dag mij vermaakt met lukraak maar rondlopen in het doolhof van kleine straatjes in het centrum van Stonetown. Voor het eerst sinds Bangkok was mijn neus ook weer eens op vakantie. Wat een luchten, stank werd afgewisseld met allerlei soorten wierook en specerijen. Kleine straatjes kwamen uit op pleintjes waar men kleine sterke kopjes koffie serveerden. Blij dat ik leef moment noem ik dat. Je weet wel van de momenten die je blij blijven ook na vele jaren. Het enige waar ik me een beetje aan heb geërgerd waren de vrienden die ik hier heb. Ze heten hier 'papasi' vertaald 'teken' en ik denk wel dat de naam de lading dekt.
'S-avonds 1 groot min puntje, wat zich in een SMSje laat uitleggen:
'Fris en geschoren romantisch buiten aan het strand wachtend op mijn Redsnapper afvragend waarom Saskia hier niet is'.
06/14/2009
